گل من

قلبت را به دست خداوند بسپار، گاهي هم شادي و ايمانت و گهي هم تلخي  و غم هايت.

گل من

عشق را تجربه كن و دلت را به مهرباني بسپار كه خوب مي داند سهم تو از دل چه قدر است.

 گاهي در اين روزگاران دلت تنگ مي شود و گاهي بي حوصله و غريب . گاهي نيز همان دل پر از خنده     مي شود و عشق را تجربه مي كند.

گل من

همه اين ها را به همان خداوند بسپار كه عدالت خصلت مطلق اوست.

گل من

اين بارنیز چشم دلت را نو كن و هر غصه را به دست باد بسپار و نغمه هايت را آرام و بلند به خداوند بگو و آنگاه عشق را تجربه كن و قطره آبي بر باير عاطفه ها بچكان و شبيه شبنم غرق موسيقي باش.

مي داني اي گل من از براي چه مي خوانم تو را به اين همه زيبايي!

چون لحظه ها تند و بي فاصله از هم مي گذرند و حاصل آمدن و رفتن اين دنياخاطره ها ست كه گاه شيرين و گهي تلخ و غريب مي مانند ، مثل آن لحظه كه ديروز شد.

اي خوب قشنگ

كاش اين بار با هم عهد بنديم و قدر بودن را خوب تر بدانيم چون مي دانيم فاصله بين خوبي و بدي بسيار است.

اي ماه قشنگ

آنچه در ما جاري است فاصله نيست، چشمه گرم وصال است.

مي داني زندگي مي گذرد تند و آسان و سبك..!

آري اي گل نازك من

بيا عاشق هم باشيم ، عاشق بودن هم ، عاشق ماندن هم ،عاشق هر شادي و هر غصه هم، عشق را سر بكشيم زيرا زندگي مي گذرد تند و اسان و سبك!!!