^{مي دوني نياز دلامون پر كشيدنه اما نه تا اوج آسمون ، كه تا غروب سرخ هر چي نگاه غمگينه.}

^{دلم مي خواد هميشه يه پله بالاتر باشم، پله اي كه من رو برسونه به ابرها، جالبه نه، وقتي آدم زميني باشه و بخواد آسموني بشه، دلش زندوني قفس هاي تنگ سينه اش باشه و بخواد به اون دور دورا سرك بكشه. احساس كردي كه گاهي ديگه دلت تو سينه بند نمي شه، همون موقع كه دلت مي گيره، همون موقع كه طاقت دلت تموم مي شه.}

^{از چي يا بهتره بگم از كي؟ از خيلي ها، ازاونايي كه به دلت سنگ مي زنن، فكر مي كنن كه دلاي آدما اگه بشكنه، مي شه يه جوري كنار هم چيدش، اما تو خوب مي دوني، چيني بند زده كه چيني نمي شه، دلاي ما آدما كه...........}

^{دلم مي خواد قاصدك نگاه آدمهايي كه دوستشون دارم، رو طلوع بي غروب زندگي سوار شه.}

^{ابرهايي كه هميشه ما رو به ياد تيكه هايي از بهشت مي ندازن، هميشه يه جايي كنار دلاي آسمونيمون باشن.}

^{چتر همه اونايي شم كه نمي خوان نم نم اشك هاي دلواپسي، رو سجاده بي نيازيشون تر شه.}

^{مي بيني خواسته دلاي ادما، هميشه از جنس بلوره. خود ماييم كه به بلور آرزوهامون شكل  مي ديم، جوري كه به قالب آرزوهامون در آد. زندگي ما آدما، رو گردونه همين آرزوهاي كوچيك و بزرگ}

 ^{مي گرده. جايي كه اين گردونه وايسه، ما به آرزوهامون مي رسيم، پس بذار همين جا دعا كنيم:}

^خدايا!

^{همه اونايي كه دلاشون آسمونيه، نگاهشون بارونيه، خندهاشون بي رياس، گريه هاشون رنگ يه دنيا شبنمه، به همه چيزايي كه تمناي درونيشونه برسن.}

^{دنياي سبز دوستي ها، يه دنياي سبز بي خزونه، اگه باغبون دلامون دريچه ها رو روي هجوم ترديد ها ببنده.}

^{ما براي به ياد هم بودن، به چند خط نوشته، يه شاخه گل مريم، يه عكس يادگاري و خيلي چيزاي ديگه نيازي نداريم. براي اين كه من و تو ياد هم باشيم، تنها يه خاطره مي تونه، خاطره ساز دوستي هاي ابديمون باشه. خاطره كوچيكي از همه با هم بودنهامون.}

^{حالا ديگه تداوم دوستيمون، دست خودمونه، به اين كه چه قدر نسبت به هم صادق باشيم، بي ريا باشيم و با ايمان.}

^{نمي دونم كجاي راه دوستيمون هستيم، ابتداي يا نيمه راه، اما هر جا باشيم، بذار آينده دوستيمون رو با اين جمله زلال كنم كه:}

^{دوستت دارم دوست من.}

                                              ^{تقديم به همه آنهايي كه دوستشان دارم حتي به اندازه يك مثقال.}