که جهان مهمل او رهروی هر دل باشد

سلامم نمی آید . دلم غمگین است و با دلی اندوهگین حضوری بی احساس یافته ام. دیده هایم را به امانت به تو می سپارم تا شاید لحظه ای دیده ای برایم نباشد تا حالم را اندیشه کند و اشک بریزد . ایستاده ام اما بر روی زمینی که دیگر لحظه ای برایم سکوت نمی کند تا آزاد بیاندیشم .

لبخند می زنم، اما!! لبخندی که سرشار از گریه های شبانه و مداوم است .

نمی دانم چرا مدتی است آسمان خدا، کوه خدا و دریای خدا نیز با من سر گران دارد . یادم نمی رود که چگونه به غفلت تنها پرنده قفسی جامانده در دلم را به یاس و نا امیدی خواندم و از آن به به درد آشنای پسین و واپسین سخنی گفتم و یادم نمی رود که چگونه به غفلت تنها قایق دلم را بی بادبان راهی اقیانوسی کردم که جزیره ناشناخته آن را هیچگاه میل به شناختنم نبود و یادم نمی رود که چگونه هرزگاهی تشنه به لب رودخانه ای می رفتم که در عمق وجودم جاری بود ولی ریزش کو ها و سنگ ریزه ها به رودخانه دلم چنان راه آن را مسدود کرده بود که می اندیشم دستم به آن باریکه آب هم نمی رسد .

و به این می اندیشم که رهایی چیست و آزادی کدام است که هیچ گاه نتوانستم از آن به فراخور اندیشه و در قلب کوچکم جاده ای برای آن هموار کنم. می خندم خنده ای  از سر جامانده سفیدی قلبم که چگونه مانده است و دگر به خوابی نمی رود .

عشق را دوست دارم   سفیدی را دوست دارم  و به نور عشق می ورزم . ولی مانده ام که کدامین دریچه دل به سرزمین زیبایی های امید باز می شود . دریچه ای که اکنون در قلبم خاک گرفته و تار های تنیده عنکبوتی بر آن همچون قفل محکمی است که دیگر باز نمی شود .

دیر زمانی است که می خواهم فریاد بزنم و بگویم ای رهانیده و ای سراینده و ای

" خدا کجایی؟"

من تو را در میان امواج بی موجان می بینم . من تو را همچون فراری دل تار نشناخته ام .

کنون تو زیباترینی و من هم تنهاترین تنهای دنیا و اینک تویی تنها ضابطه هستی ام.

در هیاهوی خیال و در سایه چنار و در حصار وهم و در تولد تردید بار ها و بار ها خواندمت و زمزمه ات کردم و به فردا سپردمت.

بارها با من بودی که روانم را ذهنم را و وجودم را با روانت با ذهنت با و با وجودت تسخیر کردی  لبریزم کردی  و به خودم واداشتی . به من گفتی حس کن و رها کن و برگیر.

نمی دانم در پی برانگیختنم به دنبال چه می گشتی ؟ ولی هرگاه از پس ظلمات گیسوانت به تارک پیشانیت می نگرم حیات و جذبه را در غوغای چشمانت می بینم چشمانی که به آتشم می کشند.

هر گاه که در اوج احساست به من می نگری در چشمانت موجی زیبا تلاطم می گیرد. هنوز در تلاطم این موج و در پی احساس عجیب مبهوتم که ناگاه با اشک از چشمانت به زمین می اندازیم .

ولی باز از فرش به عرش فرستادیم و این تولد هزار باره ام را دیگر بار نصیبم کردی و هرگز فراموش نمی کنم که آن تولد دگر باره ام را که سرانجامش مرا واداشت تا سلام کنم هر چند دریچه قلبم به آخر سفر نا امیدی به امیدی بسته می شود.

و هنوز سعی دارم کلامم را به تو ای رهگذر و به تو ای آشنا بفهمانم.

و اینک شما نیز که در هر کجا هستید و در هر وادی که سیر می کنید همیشه دستی هست که شما را به سوی خود بکشاند دستی که از دست مادر مهربانتر و ازگل لطیف تر و از عشق وجودتان گرمتر است . بیایید به این دست واصل شویم.

                                                                                                                                                                                                                                    التماس دعا