ذات تو چنان خوب و مهربان است که زیبا ترین معنی ها را تجسم می بخشد. نام تو و ذات تو تداعی معنای حقیقی انسان است.

سالها پیش هر روز می آمدی پای اتاق حوصله ام منتظر می ماندی و گاهی آرام شعری می خواندی که می دانستم اولین شنونده آنم و این مرا چه قدر مغرور می ساخت . در نهایت پنجره را گشودم تا تماشا آغاز شود.

هر پنجره ای که تو پای آن می رفتی بی شک گشوده می شد.

یادم هست روزی کتابی به من هدیه دادی که داستانش شبیه داستان ما بود. ابتدای فصل کتاب گل سرخی قرار داده بودی فصلی که حرف های مشترک تو و نویسنده کتاب و هر عاشق حقیقی دیگر بود. گویی می خواستی برای حضور عشق روی زمین نشانه ای نشانم داده باشی و باورم را آسان کرده باشی .

معنای عزیززم من آن روزها گرفتار عقل بودم نه آن عقل برتر حقیقت جوی آزاد بلکه عقل آلوده به عرف و آمیخته به غرور و نامعنی ها و فریفته مصلحت اندیشی ها و عینیات .

آن فصل آن کتاب را خواندم و هرگز آن را چنین که امروز می فهمم نفهمیدم . تنها دانستم سخن از معنای عظیمی است که اندیشیدن به آن نفس را سنگین می کند و بودن را سخت.

سکوت می کردم و تو سکوت را ترجمه می کردی.

روزها می گذشتند و من همچنان آن دانه سرخ را در کتابخانه ام میان کتاب هایم پنهان کرده بودم و تنها زمانی که به سراغ کتاب هایم می رفتم نگاهی به آن می انداختم و برای لحظاتی روحم دگرگون می شد. گاه تمام روز سعی می کردم که فراموشش کنم و تمام شب نگاهش می کردم و بر تردیدهایم می گریستم. بسیاری از ما همین گونه ایم .درونی پر و حضوری تهی و دلی عاشق نهان و عقل خودپرست آشکار. هیچ گاه خودمان را تعریف نمی کنیم و عادت کرده ایم که شناختمان از خویشتن   مجموعه ای از نظرات و قضاوت های دیگران باشد و از این روست که همیشه هراسان از نگاه دیگران و صداقت درونی مان نقابی ساخته ایم که بیش از چهره حقیقی مان باورش کرده ایم. تمام عمرمان را صرف نگهداری و زیبا کردن این نقاب می کنیم و خود را آرام آرام پشت آن پیرتر و خود فراموش تر و تنهاتر می شویم.

به راستی که خدا خیلی بزرگه . مگه نه ؟ اگه می گی بله و قلبا این حرف را تایید می کنی به این اعتقاد داشته باش که خدا از اسرار پنهانی ما و از حرف ها و نجوای آنان که آهسته سخن می گویند و از آن چه در فکر ها به واسطه گمان ظهور می کنند و تصمیم هایی که به یقین می پیوندند و از نگاه های رمزآلود چشم که از لابه لای پلک ها خارج می گردند آگاه است پس با داشتن همچین ایمانی زیستن و بودن آسان می شود.

و در نهایت از تمام دلم حرف می زنم عاشق می شوم اما خوار نمی شوم.

و آخرین کلامم را برای تو می نویسم که زندگی را به من آموختی: دستت را می بوسم و اشک چشمانت را به ضمانت می گیرم که تا اوج پرواز کنی.

                                                                              به پاس عشق هرگز از یاد نمی برم.