من و او هم

توی این هم مسیری ، تنهایی هامون رو با هم تقسیم کردیم، شادیهامون ، مهرمون رو به هم دادیم، به هم فرصت رشد دادیم، خیلی جاها به حس هم اعتماد کردیم تا راه درست رو انتخاب کنیم. گاهی وقت ها که تو راه گم می شدیم پناه هم دیگه بودیم . یه وقتایی که یکی از ادامه راه خسته می شد اون یکی هولش می داد ، زیر پر و بالش رو می گرفت و بلندش می کرد ، یا این که یه جاهایی که هر دو خسته می شدیم، هر کدوم به عشق همسفری با اون یکی، شونه به شونه با هم ره می رفتیم و ادامه می دادیم، همه چی خوب پیش می رفت، تا یه جایی نقشه زندگی هر دومون یکی بود، اما،

اما رسیدیم به یه دو راهی، نقشه رو نگاه می کردیم و می دیدیم از این جا به بعد نقشه هامون با هم فرق داره.

فکر می کردیم اگه تو راه بمونیم کسی نیست به جلو هولمون بده، کسی نیست زیر پر و بالمون رو بگیره...... یا فکر می کردیم  اصلا به عشق کی بقیه راه رو بریم؟

بعضی ها رو دیدم اون قدر می ترسن که از ترس ناشناخته هایی که ممکنه تو راه باهاش مواجه بشن پاهاشون فلج می شه. دیگه نمی خوان ادامه بدن، متوقف می شن، سکون، سکون، سکون....

اما گروه دیگه ای هم هستن که به خودشون، به حسشون، به درس هایی که تو این گمراهی گرفتن، اعتماد می کنن و سعی می کنن ادامه راه رو با اتکا به نفس طی کنن، اونا یه فرقی دارن و اینه که می دونن باید ازدرس هایی که از همراهشون گرفتن برای ادامه راهشون استفاده کنن، اونا باور دارن هیچ همراهی بی هدف نیست.

اونا به راهنمای اصیلشون ایمان دارن، اعتقاد دارن کسی بالای سر خودشون و همراهشون هست که جاده زندگی رو براشون امن می کنه . پس با خیال راحت به راهشون ادامه می دن. این دسته باور دارن اون راهی رو که تا به این جا طی کردن باعث رشدشون شده.

خیلی جاها دلتنگ همراهمون هستیم ، اما از کجا معلوم؟ شاید ما دو تا هر دو باید قوی تر می شدیم ، هر کدوم مسیرهای تازه ای رو طی می کردیم، درس های جدید یاد می گرفتیم، آماده بشیم تا درس ها رو به یکی دیگه یاد بدیم، اون وقت دوباره سر یه دور اهی که قراره یکی بشه ، کنار هم قرار بگیریم و ادامه راه رو با هم طی کنیم....

همه و همه برای رشد ماست. یه وقتایی یکی، همراه خوبی برامون نمی شه، تو اون همسفری، برامون پشت پا میگیره، یه وقتایی هولمون می ده تو چاله، یه جاهایی توی تاریکی شب تنهامون می ذاره.... همه اینها قلبمون رو به درد میاره، اما وقتی مسیرمون رو ازش جدا می کنیم و تو راه جدید قدم میذاریم، حواسمون رو جمع می کنیم ، چاله ها رو می بینیم، حواسمون هست که توش نیفتیم، دقت می کنیم همه تکیه مون رو به یکی ندیم که اگه شونه خالی کرد با مخ زمین نخوریم، این بار دیگه یاد گرفتیم تو تاریکی ها از خودمون مراقب کنیم، تجربه هامون، مثل یه فانوس جلوی پاهامون رو روشن می کنه، حالا می بینیم که چه قدر رشد کردیم ، اون وقت برای اون همراهمون هم دعای خیر می کنیم چون می فهمیم اونم مربیمون بوده و درس هایی بهمون داده که حالابه این جا رسیدیم.

درسته! هر راهی که تو نقشه زندگیمون مشخص شده هدفی رو تو دلش داره و هر همراهی که تو این راه کنارمونه، مربی ماست که درس های زندگی رو بهمون یاد داده و این ما هستیم که با اتکا به خودمون و با اعتماد به مسیری که کاینات برامون در نظر گرفته ، انتخاب می کنیم که تو جاده زندگی قدم بذاریم و مسیر تازه زندگیمون رو مشخص کنیم.

و اما من همیشه تا به همیشه برای تو دعا می کنم که به من درس معرفت و دوست داشتن و بزرگواری آموختی، تو به من اموختی که عشق معلم بزرگی است.

تا ابد سعادتمند و پیروز و پاینده باشی.

یا علی.